Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Βάπτισμα πυρός

Εμπειρία. Ηχηρή, βροντερή λέξη. Περιλαμβάνει μέσα της το απαύγασμα του όγκου των ανθρωπίνων πράξεων μέσα στην κανονικότητα μιας ημέρας, μίας εβδομάδας, ενός έτους, πολλών ετών. Τις αποκτηθείσες, από εμάς, εμπειρίες κανένας δεν μπορεί να μας τις πάρει και να τις χρησιμοποιήσει ως δικές του δημιουργηθείσες. Είναι φύσει αδύνατον γιατί προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή του δρώντος σε ένα δυναμικό τετράγωνο  : ψυχή, σώμα, νους, συναίσθημα. 

Οι εμπειρίες είναι μέρος μας και ολοκληρώνουν το άτομο που είμαστε στην παρούσα κατάσταση, γι’ αυτό είναι πολύτιμες, όποιες και αν είναι. Στοιχισμένες η μία δίπλα στην άλλη, οικοδομούν το παρελθόν μας, η καρδιά του οποίου χτυπά πάνω στις παροντικές μας στιγμές.
Πολλοί μετανιώνουν για ό,τι βίωσαν με ιδία θέληση ή για ό,τι τους επιβλήθηκε από εξωτερικές αιτίες, ό,τι δηλαδή αναγκάστηκαν να δεχθούν ως ζώσα εμπειρία. Αντικρούοντας αυτή την άποψη, καλό είναι να εστιάσουμε στο ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από τη σωρεία εμπειριών αφού για να τις διυλίσουμε κρατώντας τον πυρήνα τους, προηγείται η βεβαιότητα ότι διαθέτουμε σωματική και ψυχική υγεία. 

Η εμπειρία λανθασμένα σχετίζεται με το εργασιακό περιβάλλον, εκείνο που θα προσφέρει οικονομική ευμάρεια στον «έμπειρο». Εμπειρία είναι τα πάντα. Η πρώτη μας ερωτική επαφή που δεν ξεχνιέται μέχρι τα βαθιά γεράματα, η πρώτη φορά που μπήκαμε σε αεροπλάνο ακόμη και η πρώτη φορά που γευτήκαμε ένα τσιγάρο και με την ασφυξία να ανεβαίνει στον φάρυγγα τσιρίξαμε..μπλιάχ.  Οι εμπειρίες δεν πρέπει να μας κουράζουν. Μας ανοίγουν τις πόρτες του πνεύματος, ακόμα και αν δεν  μπορούμε να το αντιληφθούμε την στιγμή που εμπλεκόμαστε μέσα σε αυτές. Ο καρπός των εμπειριών έρχεται σαν καμπανάκι στον εγκέφαλο με το πέρασμα των ετών, για δράση ή μη σε κάποιο ερέθισμα. Το καμπανάκι αυτό προτρέπει ή αποτρέπει. Ναι, οι εμπειρίες μας κάνουν σοφότερους, σκεπτόμενους και μιλώντας κοινότυπα, ωριμότερους.
`
Μικρή δεν μπορούσα να δεχθώ την εμπειρία του βραδινού ύπνου σε σκοτεινό δωμάτιο. Από τις τόσες φορές που απώθησα με το μυαλό μου το σκοτάδι, στο τέλος το αγάπησα και αυτό όσο το φως. Πέρασα στην άλλη όχθη και το βίωμα αυτών των δύο εντελώς αντίθετων αλλά συμπληρωματικών εμπειριών κλείνει έναν τέλειο κύκλο. Η αίσθηση ότι κλείνει ένας εμπειρικός κύκλος και ότι περιμένει στη γωνία ο επόμενος, αφού έτσι προχωρά η ζωή, είναι λόγος για να ξυπνήσουμε χαμογελώντας, πρόθυμοι να ριχτούμε στον αγώνα εμπειριών, που βγάζει μόνο νικητές.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Άηχοι Ήχοι



Κατά τη διάρκεια του παραγωγικού μέρους της ζωής μας, δεν τολμάμε να βασανίσουμε το μυαλό μας με σκέψεις που φαντάζουν μακρινές και ξένες προς εμάς. Μία εξ’ αυτών είναι η άχρωμη, κατά κόσμο, έννοια της μοναξιάς. 

Όρος απαράμιλλα συνδεδεμένος με συγκεκριμένες καταστάσεις..Γήρας, ασθένειες, προσωπικές ή επαγγελματικές αποτυχίες, μπορούν να στιγματίσουν τις ζωές και να οδηγήσουν το άτομο στην ανυπόφορα δύσκολη μοναχική πορεία.  Έως ότου κάτι από τα παραπάνω χτυπήσει την πόρτα μας, συνεχίζουμε να τοποθετούμε τους εαυτούς μας στη θέση του άτρωτου που ποτέ δε θα λαβωθεί από τον πόνο που προφέρουν δύο χείλη όταν λένε ..Νιώθω μόνος.

Πολλοί επιλέγουν να απολαύσουν ένα ωραίο θεατρικό έργο ή κινηματογραφικό φιλμ χωρίς τη συνοδεία φίλων, απλά γιατί βιώνουν διαφορετικά τον αντίκτυπο που τους δημιουργεί το εν λόγω έργο. Είναι μία προσωπική τους θέληση και διαφέρει ριζικά από την, κατ’ ανάγκη, επίσκεψη ενός χώρου ψυχαγωγίας ένεκα της απουσίας γνωριμιών που ολοκληρώνουν τον κοινωνικό κύκλο ενός ανθρώπου.

Γι’ αυτό και οι πραγματικά μόνοι άνθρωποι δεν εμφανίζονται σε χώρους κοινωνικής εστίασης αλλά δαπανούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αν όχι όλο το 24ωρο, στο μόνο μέρος που δεν λαμβάνουν κριτική από κανέναν. Στο σπίτι τους. Μακριά από όλους και από όλα χωρίς να πονοκεφαλιάζουν ψάχνοντας να δώσουν εύκαιρη δικαιολογία στα γεμάτα περιέργεια βλέμματα που αχόρταγα καρτερούν την όποια πληροφορία, λεκτική ή μη.  Από την άλλη, η υπερβολική σωρεία μοναχικών ημερονυκτίων είναι για την ανθρώπινη υπόσταση κάτι σαν αργό δηλητήριο στην ψυχή. Μαυρίζει το πνεύμα και σκοτεινιάζει τη φωτεινή και δημιουργική φύση που ενυπάρχει στον καθένα μας. Αποτελεί φυσική ροπή όλων μας στο τέλος – τέλος, να αποζητάμε την κουβέντα, το ξαλάφρωμα, ακόμα και αν δεν βρίσκουμε κατανόηση. Η αίσθηση ότι απέναντι,  μας ακούει κάποιος, είναι γιατρικό για τα εσώψυχά μας,  παρόλο που το πνεύμα του μπορεί να ταξιδεύει σε κάποια άλλη ήπειρο.

Η παρέα, η συντροφιά προς κάποιον είναι προσφορά ύψιστου αλτρουισμού. Μπορεί να μπλοκάρει την αλυσιδωτή αντίδραση καταστροφολογίας στο μυαλό του μοναχικού ανθρώπου, ο οποίος δεν το διατυμπανίζει με τις λέξεις, αλλά αν σταθείς δίπλα του και κοιτάξεις προσεκτικά, η φωνή της ψυχής του λέει ξεκάθαρα… μείνε κι άλλο δίπλα μου..

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Μερόνυχτα



Κοιτάξτε επίμονα το ρολόι, αφοσιωθείτε στην κίνηση των δεικτών του και περιμένετε υπομονετικά και στωικά να περάσουν 24 ώρες γεμάτες. Με το πέρας τους, θα σας δοθεί η εντύπωση ότι έφυγε ένας μήνας. Τόσο βαρύ το αίσθημα του χρόνου σε αυτή την περίπτωση. Για παράδειγμα, το έχει νιώσει στο πετσί του ένας βαρυποινίτης που με βλέμμα απλανές, καρφωμένο στα κάγκελα της φυλακής του, μετρά δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Στο τέλος με βαριά καρδιά ψιθυρίζει δεν περνάει ο χρόνος.

Ο αντίποδας του χρόνου ως βαρίδι, δύναται να αντιπροσωπευθεί με επιτυχία από ένα μονίμως βουτηγμένο στις υποχρεώσεις, υψηλόβαθμο στέλεχος κάποιας προσοδοφόρας επιχείρησης από αυτές που κατακλύζουν τα αστικά κέντρα. Δεν έχω ποτέ χρόνο.
Πνίγεται στον όγκο των ευθυνών και των υποχρεώσεων ενώ οι ώρες που του διατίθενται μέσα στη μέρα δεν είναι ποτέ αρκετές για να υλοποιήσει τα έργα του. Πολύ πιθανόν είναι δε, να μην θέλει να έρχεται σε συχνή επαφή με το ρολόι του από φόβο ότι ο χρόνος δε θα του κάνει τη χάρη και θα του θυμίσει πόσο εκπρόθεσμος είναι και πάλι στα project του.

Σκόπιμα ή μη, σε κάθε τικ τακ των δεικτών του ρολογιού έχουμε φροντίσει να είμαστε καλυμμένοι με πλήθος δραστηριοτήτων που νιώθουμε ότι ποτέ δε θα τελειώσουν. Λόγω  αυτής της συγκεκριμένης ροής της ημέρας δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο γρήγορα η ανατολή του ήλιου δίνει τη θέση της στη δύση και το ανάποδο. Σαν να είναι όλα γύρω μία ευθεία γραμμή όπου πατάμε επάνω της και πορευόμαστε σε σταθερό βήμα. Δεν υπάρχουν φανάρια, ούτε κίνηση που να μας καθυστερεί στην ιδέα του Χρόνου ως συμβάν, που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Με άλλα λόγια, κάτι που θα παρατείνει την παραμονή μας σε μία θέση για κάποια παραπάνω δευτερόλεπτα. Ούτε μισό κλάσμα παραπάνω δεν μας κάνει τη χάρη ο μέγας Χρόνος. Η ευθεία είναι ίδια για όλα τα ανθρώπινα όντα ανεξαρτήτως φυλής, ή πλανητικής τοποθεσίας. Πλανόμαστε οικτρά, εάν εκτιμούμε την περίπτωσή μας ως εξαίρεση, όπου αρμόζει παράταση και συνεπώς η δυνατότητα για παύση του Χρόνου .

Εστιάζοντας και πάλι στους δύο χαρακτήρες του κειμένου, όπου ο καθένας ορίζει με τα  κριτήριά του τη δική του σχετικότητα περί Χρόνου, ας κάνουμε μία προσπάθεια να αναρωτηθούμε και να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, αν βλέπουμε κάτι από τον εαυτό μας σε αυτούς ή αν επιθυμούμε να φορέσουμε έναν άλλο χαρακτήρα που δεν αρέσκεται στις ακραίες περιστάσεις αλλά απολαμβάνει στιγμές.

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

365 στα κόκκινα



Ως Έλληνες δίνουμε μεγάλη αξία στις συγκεντρώσεις. Σε αυτές που καταλήγουν σε ξέφρενα γλέντια, σε πολύωρους εορτασμούς κάθε είδους, σε πανηγύρια από καρδιάς καμωμένα δίνουμε ακόμη μεγαλύτερη αγάπη από το απόθεμα πιστής αφοσίωσης στις στιγμές διασκέδασής μας αλά γκρέκα.  
 
Η έλευση των Χριστουγέννων σημαίνει τόσο για τα παιδιά όσο για τους μεγάλους  την απαρχή συνεστιάσεων και ναι.. γλεντιών. Με τον ερχομό της Αποκριάς, δεν αφήνουμε μέρα να πάει χαμένη. Ειδικά όσοι  περήφανα εκφράζουν την επαρχιώτικη καταγωγή τους αντιλαμβάνονται τι σημαίνει μια τέτοια γιορτή για τους ντόπιους της κατά τόπους ελληνικής γης. Αλίμονο όμως, εάν σταματούσαν τα εορταστικά κίνητρα  τόσο γρήγορα. Το πέρας της Αποκριάς προμηνύει την άφιξη κατανυκτικών εκδηλώσεων που εξυψώνουν το Άγιο Πάσχα.. Που θα κάνουμε Ανάσταση, που θα μαζευτούμε για να ψήσουμε..
Και μέχρι να το αντιληφθούμε καλά καλά… 
Το καλοκαίρι πια δεν χρειάζεται λόγους εορτασμού, πλην βεβαίως των τοπικών γραφικών πανηγυριών προς τιμήν των Αγίων. Από μόνο του είναι μια γιορτή για εμάς. Μια γιορτή κρυστάλλινου θαλασσινού νερού, παρατεταμένου ζεστού ήλιου και ανεξάντλητης αμμουδιάς. Συνεπώς αξίζει να γιορτάζεται – γιατί όχι – κάθε μέρα.

Εκ πεποιθήσεως τάσσομαι υπέρ της άποψης που στηρίζει ότι, για να αφανιστεί ολοσχερώς αυτή η πλευρά της διασκέδασης με τον μοναδικό ελληνικό τρόπο θα πρέπει να εξαλειφθεί πρωτίστως ολόκληρο το ελληνικό είδος. Να μην απομείνει κανένας Έλληνας εν ζωή σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Δεν εκφράζω συμπεριφορά αλαζονική, παρά έναν απλό άνθρωπο που αρέσκεται στην παρατήρηση της αξίας που έχει για τον  Έλληνα το, «Μαζί. Είτε έξω, είτε μέσα» και γιατί τελικώς αποτελεί τη φυσική ροπή του.

Είναι μια ολοφάνερη αντίθεση η πραγματικότητα της άδειας, ενίοτε, τσέπης και η ανάγκη του Να κάνουμε κάτι σήμερα. Μη μιζεριάζουμε. Και ναι. Το πετυχαίνουμε αυτό που θέλουμε. Είμαστε πάλι κάπου έξω ή μαζεμένοι σε κάποιο σπίτι φίλων. Μα δεν είναι φοβερή αυτή η αρμονική κατανόηση; Ποιος τόπος μπορεί να τη δεχθεί, ψυχή τε και σώματι, πλην του ελληνικού που το βιώνει; Όσο και να προσπάθησα να το μεταφέρω ακόμα και να το δημιουργήσω στους λαούς με τους οποίους συναναστράφηκα, πήρα ως αντάλλαγμα ένα συγκαταβατικό ίσως ψυχοπονιάρικο χαμόγελο, τραβηγμένο σαν να το ζωγράφισε το νυστέρι κάποιου πλαστικού. Ποιος ξέρει.. δείχνουν σαν να σκέφτηκαν Αχ αυτοί οι Έλληνες, πνίγουν τις επιπτώσεις της οικονομικής τους κρίσης στο αλκοόλ. Ναι όντως. Εισπράττω αυτό το φίλινγκ. Το βλέμμα μου ξαφνικά ηρεμεί, ένα μικρό χαμογελάκι κάνει την εμφάνισή του μέχρι να φανεί το λευκό των δοντιών.
Αχ και να ξεραν.



Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Αλμύρα



Είναι από τα πιο δύσκολα έργα. Απαιτεί πολύ καλό υλικό για να γίνει η σωστή, η ακέραιη, η σε γερά θεμέλια υποδομή. Χρόνια κατασκευάζεται και άπαξ ολοκληρωθεί σωστά δεν καταρρέει ποτέ το οικοδόμημα της στέρεας βάσης που πατά η προσωπικότητα του καθενός. Είναι η σωτήρια αυτοπεποίθηση. 

Αν ήταν ομπρέλα θα σε προστάτευε από τη βροχή, αν ήταν τζάκι θα σε ζέσταινε από το αδυσώπητο κρύο, αν ήταν σπίτι θα ήσουν ασφαλής μέσα του σωσμένος από τον κυκλώνα που παρασύρει στο διάβα του τα πάντα έξω από την πόρτα σου.
Είναι όμως άυλη αλλά προστατεύει τον ναό της ψυχής σου. Μπορεί να ένιωσες ότι δε βοηθήθηκες αρκετά στην τρυφερή ηλικία για να την χτίσεις σωστά είτε επειδή ότι τα υλικά σου ήταν κακής ποιότητας είτε επειδή ήταν εντελώς απόντα. Τίποτα όμως δε θα πρέπει να σε σταματά στο συνεχές, μετέπειτα, χτίσιμό της έως ότου ολοκληρωθεί και την φέρεις στα μέτρα τα δικά του. Μόνος σου.

Το κυνήγι βιωμάτων είναι αυτό που φέρνει τον άνθρωπο ακόμα πιο κοντά σε αυτό τον στόχο. Το δύσκολο είναι να πάρει ως απόφαση να ζήσει κάποιες καταστάσεις εκτός συμβατικού, να κάνει την αρχή στο άγνωστο. Μέσα από τη διαδοχική συνύπαρξη με οτιδήποτε νέο, οτιδήποτε σημάνει μία ξεχωριστή αρχή, ξεκινάει να περιμένει αυτό που αρμόζει να έρθει στο διάβα του. Ανάλογα πορεύεται και υψώνει κατά το δοκούν τον πήχη των ηθικών - υλικών αμοιβών που περιμένει. Σε αυτό το σημείο περίπου έρχεται η υπενθύμιση : Που τοποθετεί τον εαυτό του για να φτάσει να νιώθει ότι αυτά που περιμένει είναι εκείνα που πρέπει να είναι; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα τoυ τη δώσει μονομιάς η αυτοπεποίθηση που φωλιάζει μέσα του. 

Καθημερινά επαναλαμβανόμενες φράσεις όπως, δεν έγινε κάτι, την άλλη φορά με πληρώνεις, ή δεν έκανα και τίποτα, ο καθένας μπορεί να κάνει αυτό που έκανα εγώ, διανθισμένες με το γνωστό αμήχανο χαμόγελο που κρύβει ελαφριά ενόχληση συνεχώς κεκαλυμμένη από το φόβο της αρνητικής κριτικής, οφείλουν να βγουν σιγά σιγά από το λεξιλόγιο ενός που θωρακίζει τον εαυτό του με προσωπικό μόχθο για να τονώσει την πίστη στις ικανότητές του. Η προσοχή πρέπει να είναι στραμμένη στην ιδέα ότι αυτό που κάνει, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι πανομοιότυπο με αυτό που κάνει κάποιος άλλος γιατί ο καθένας βάζει τη δική του πινελιά που τον κάνει ξεχωριστό και μοναδικό στο είδος του. 

Εν τέλει, ας μιμηθούμε τις πέτρες που κείνται στο βυθό της θαλάσσης, σίγουρες για την ομορφιά που χαρίζουν απλόχερα στον υδάτινο κόσμο. Ακλόνητοι και σε διαρκή κίνηση, που όπως και αυτές, μπορούμε να προσφέρουμε την προσωπική μας γοητεία όπου κι αν μεταφερθούμε.